Gelin
yanaşın şöyle yamacıma da size dünya güzelliklerinden en müstesna en harika
şekilde yaratışmış insanın hayata merhaba dediği aşamadaki hislerden bahsedeyim :)
Anneliğin
zahmetinin gebelik sürecinde başladığı konusunda hepimizin hemfikir olduğunu
düşünüyorum :) Gebelik süreci her ne kadar yorucu, stresli, duygu durum
bozukluklarının olduğu bir dönem olsa da aynı zamanda içinde büyüyen bir canın
verdiği mutluluk her anne adayı içinde paha biçilemez bir değerdedir. Ki artık
son evreye geldiği anda annenin hisleri…
Hem bebeğine
kavuşacak olmanın verdiği büyük mutluluk, hem doğum sürecinin getirdiği
bilinmezlik korkusu iki durum birbiri arasında bir savaşa girişiverir. Ama anne
adayımız o kadar dirayetli ve o kadar güçlüdür ki tek başına bile olsa o
acılara göğüs gerebilecek iradeyi bünyesinde barındırır. Belki çok yorulur, bedenen
yıpranır, enerjisinin tükenme noktasına geldiğini hisseder, ama bizler o doğum
anında gösterilen bu çabaya, bu dayanıklılığa hayran oluruz. İşte anneliğin
asıl zorluğu bu ağrılı süreçte belli eder kendini, bir yandan da bebeğin
ısrarla dünyaya gelme isteğine şahitlik etmiş oluruz :)
Ve işte o
muazzam an; annedeki son gayret kırıntısı ve odayı dolduran bir ağlama…
Merhaba
küçüğüm, annenle tanışma vakti…
Nasılsa
susuverdin annenin göğsüne koyunca seni güzel mi annenin kalp atışları?
Önceleri
içindeyken duyardın uykuya dalıverirdin hemen tanıdığın kalp atışları ve işte
huzurun adresi ve işte senin korunaklı kuytun burası annenin kalbinin taaa içi.
Ve bundan sonra senin yeni yuvan orası…
